Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen

In Vlaanderen lag de focus in de jaren ’90 eerder op de milieuverantwoordelijkheid van bedrijven. Het is pas vanaf 2000 dat de ruimere term MVO, die ook de sociale poot van bedrijfsvoeren omvat, ingang vindt. Dit sluit aan bij deEuropese Lissabon strategie.

De Vlaamse regering wilde binnen dit kader een visie op anders ondernemen uitdragen en stimuleren. In de beleidsnota (2000-2004) lanceert Vlaamse Minister voor Werkgelegenheid Landuyt het concept Meerwaardeneconomie. Hierin zoeken ondernemingen naar een dynamisch evenwicht tussen de belangen van de verschillende stakeholders en streven de bedrijven op een inclusieve wijze naar economisch succes, sociale verrijking en ecologisch evenwicht.

In september 2000 keurde de Vlaamse regering het Meerwaardenbesluit goed. Hierin zaten volgende instrumenten vervat zaten om de ontwikkeling van de Meerwaardeneconomie te realiseren:

• participatiefonds voor sociaal innoverend ondernemen (Trividend),
• een stimuleringsprogramma en een kenniscentrum rond Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen,
• en de erkenning van VOSEC als overlegplatform voor de meerwaarde economie.

In 2001 startte minister Landuyt in dit kader met Trivisi waarbij experimenten werden opgezet rond competentieontwikkeling, diversiteit en stakeholdermanagement. Hoofddoel van Trivisi was het creëren van bewustwording vanuit de Triple Bottom Line visie (met aandacht voor de 3 P’s: People, Planet en Profit) en het ontwikkelen van producten en goede praktijken op Vlaams niveau die nuttig zijn voor bedrijven.

Trivisi bracht een reeks werkboeken en instrumenten voort (o.a. de MVO-scan Albatros), ontwikkelde ook de handleiding voor het Belgisch Sociaal Label (een instrument ter bevordering van de naleving van de internationale arbeidsnormen) en in 2003 werd in het kader van het EU-voorzitterschap een MVO-congres georganiseerd.

Vanaf 2004 bestaat het beleid MVO binnen WSE uit drie pijlers: het bedrijfsleven, de overheid en het onderwijs. Daarnaast is de realisatie van MVO deel van de sociale economie, al wordt dat niet in elke werkvorm ook wettelijk verankerd.

De Wet Duurzame Ontwikkeling van 5 mei 1997 (waar Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen onder valt) garandeert een cyclus van opmaak van beleidsplan, advies, publieke consultatie en evaluatie. In navolging hiervan werden de Interdepartementale Commissie Duurzame Ontwikkeling (ICDO) en de Federale Raad Duurzame Ontwikkeling (FRDO) opgericht:

• De ICDO is verantwoordelijk voor de voorbereiding en opvolging van de vierjaarlijkse federale beleidsplannen Duurzame Ontwikkeling.
• De FRDO is een multi-stakeholder adviesraad inzake Duurzame Ontwikkeling van de federale overheid.
• De evaluatie van het federale beleid wordt uitgevoerd voor de Task Force Duurzame Ontwikkeling (TFDO). Het stelt ook om de twee jaar een federaal rapport inzake Duurzame Ontwikkeling op. Deze TFDO werkt onder leiding en verantwoordelijkheid van het Federaal Planbureau.
• Daarnaast werd in 2002 de Programmatorische OverheidsDienst Duurzame Ontwikkeling (PODDO) opgericht, die vooral anderen helpt te handelen om Duurzame Ontwikkeling in de praktijk te brengen.

De conceptontwikkeling van MVO kwam in België eind jaren ’90 op gang en kende in 2006 een mijlpaal met de ontwikkeling van het Belgisch Referentiekader MVO. Dit Referentiekader wil een gemeenschappelijk kader bieden aan overheden, ondernemingen en stakeholders en wil bijdragen tot een meer eenduidige visie, taalgebruik en definiëring van MVO.

Het Referentiekader leidde later in 2006 tot een Federaal Actieplan MVO. Het Actieplan heeft als hoofddoelstelling door middel van overheidsacties MVO in België te stimuleren, te faciliteren en de kwaliteit ervan te bevorderen.